นักเรียนกฎหมาย

สรุปคำบรรยายเนติบัณฑิต 1/78 ภาคค่ำ กฎหมายการค้าระหว่างประเทศ (ครั้งที่ 11-12) อาจารย์วรวุฒิ ทวาทศิน วันเสาร์ที่ 9 สิงหาคม 2568 ********** 1. กฎหมายการค้าระหว่างประเทศ อาจารย์จะพยายามออกข้อสอบตามข้อเท็จจริงในฎีกา แต่ช่วงหลังไม่ค่อยมีฎีกา จึงออกข้อสอบยาก (เกณฑ์ของเนติฯ ข้อสอบใดเคยออกสอบแล้ว จะไม่นำมาออกอีกอย่างน้อย 10-15 ปี) วิชานี้จึงไปดูธงคำตอบว่าฎีกาใดเคยออกสอบแล้ว -นักศึกษาต้อง ตอบข้อสอบ ให้เชื่อมโยงมาตรา -หน้าที่ของผู้ขนส่ง ม.8 , 9 , 10 เตรียมเรือ เตรียมคน เตรียมพื้นที่ให้เหมาะกับการขนส่ง เป็นหน้าที่ของผู้มีมาตรฐานวิชาชีพที่ต้องทำ (ไม่ใช่หน้าที่เคร่งครัดเด็ดขาด) ผู้ขนส่งที่ถือว่าทำหน้าที่ถูกต้องแล้ว ได้รับยกเว้นความรับผิดตามม.51 -ถ้าสูญหาย เสียหาย ส่งมอบช้า ต้องรับผิดตามม.39 (โดยไม่ต้องดูว่าผู้ขนส่งประมาทเลินเล่อหรือไม่) ซึ่งผู้ขนส่งต้องรับผิดอย่างจำกัดตามม.58 ถ้าผู้ขนส่งจะต่อสู้ว่าไม่ต้องรับผิดก็ใช้ม.51-56, แต่ถ้าปรากฏว่าผู้ขนส่งกระทำการโดยประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงหรือเจตนาให้เกิดความเสียหาย ต้องรับผิดเต็มจำนวนตามม.60 2. ม.11  "ผู้ขนส่งมีสิทธิบรรทุกของบนปากระวางเฉพาะในกรณีที่...

ผู้เอาประกันภัย สั่งซื้อสินค้าเมล็ดถั่วเหลืองจากผู้ขายในราคาค่าสินค้ารวมค่าระวางขนส่ง  ผู้ขายว่าจ้างจำเลยที่ 1 ขนส่งสินค้าทางทะเลเพื่อส่งมอบแก่ผู้รับตราส่ง ตัวแทนของกัปตันเรือของจำเลยที่ 1 ออกใบตราส่ง ให้แก่ผู้ขายที่ประเทศบราซิล โดยมีข้อความระบุว่า ให้ใช้ประกอบ สัญญาจ้างเหมาระวางบรรทุกของเรือ เช่นนี้จึงรับฟังได้ว่า จำเลยที่ 1 มีฐานะเป็นผู้ขนส่ง ตามสัญญาจ้างเหมาระวางบรรทุกของเรือ หน้าที่และสิทธิของจำเลยที่ 1 จึงเป็นไปตาม พ.ร.บ.การรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 มาตรา 5  เมื่อใบตราส่งระบุว่าเป็นการขนส่งจากท่าเรือต้นทางเมืองซานโตส ประเทศบราซิล ถึงท่าเรือปลายทางเกาะสีชัง ประเทศไทย หน้าที่และความรับผิดของจำเลยที่ 1 จึงสิ้นสุดลงเมื่อมีการส่งมอบสินค้าที่ท่าเรือเกาะสีชัง ตามพระราชบัญญัติดังกล่าวมาตรา 39   ส่วนจำเลยที่ 2 ผู้เอาประกันภัยว่าจ้างให้ดำเนินการ ขนถ่ายและขนส่งสินค้าจากเกาะสีชังต่อไปยังท่าเรือของผู้เอาประกันภัยที่อำเภอนครชัยศรี จังหวัดนครปฐม การขนส่งทอดนี้จึงเป็นการขนส่งในราชอาณาจักรซึ่ง ไม่อยู่ในบังคับตามมาตรา 4 ของ พ.ร.บ.การรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 จำเลยที่ 2 จึงมีฐานะเป็น...

โจทก์เป็นเพียง ผู้รับจัดการขนส่งสินค้า ให้แก่บริษัท ว. โดยโจทก์ได้ ติดต่อว่าจ้างจำเลยให้เป็นผู้ขนส่งสินค้าให้บริษัท ว.   จำเลยได้รับขนส่งสินค้า โดยออกใบตราส่ง ระบุว่าบริษัท ว. เป็นผู้ส่งของ บริษัท ม. เป็นผู้รับตราส่ง แสดงว่าจำเลยในฐานะผู้ขนส่งทำสัญญารับขนของทางทะเลกับบริษัท ว. ผู้ส่งของ โดยโจทก์เป็นตัวแทนเข้าจัดการว่าจ้างจำเลยเป็นผู้ขนส่ง อันเป็นการทำสัญญาในฐานะตัวแทนของบริษัท ว. ผู้เป็นตัวการ   บริษัท ว. ในฐานะผู้ส่งของ ย่อมเป็นคู่สัญญารับขนของทางทะเลกับจำเลยโดยตรง โจทก์ไม่ใช่คู่สัญญาและไม่ใช่ผู้มีสิทธิรับสินค้า   ส่วนตาม พ.ร.บ.การรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 มาตรา 28 ที่บัญญัติให้ผู้รับตราส่งจะเรียกให้ส่งมอบของได้ต่อเมื่อเวนคืนใบตราส่งแก่ผู้ขนส่งนั้น หากผู้ขนส่งมอบสินค้าไปโดยไม่ได้รับเวนคืนใบตราส่ง แม้จะเป็นการปฏิบัติผิดหน้าที่ผู้ขนส่ง ก็เป็นกรณีที่ผู้ขนส่งต้องรับผิดตามสัญญาขนส่ง   เมื่อโจทก์มิใช่ผู้ส่งของและมิใช่ผู้รับตราส่งหรือผู้มีสิทธิรับสินค้าจากผู้ขนส่ง โจทก์ย่อมไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญาต่อโจทก์   ส่วนกรณีที่หากบริษัท ว. ผิดสัญญาไม่ชำระหนี้...

สรุปคำบรรยายเนติบัณฑิต 1/78 ภาคค่ำ กฎหมายการค้าระหว่างประเทศ (ครั้งที่ 9-10) อาจารย์วรวุฒิ ทวาทศิน วันเสาร์ที่ 19 กรกฎาคม 2568 ********** 1. วิชานี้ไม่ยากถ้ารู้จักวิธีการดูหนังสือ ข้อสอบส่วนใหญ่จะออกการรับขนของทางทะเล บางครั้งก็จะมีปนระหว่างการรับขนของทางทะเลกับ  Incoterms  -รับขนของทางทะเล มีตัวละครหลัก 3 คน คือ ผู้ส่งของ ผู้ขนส่ง และผู้รับตราส่ง -ถ้าข้อสอบมี Incoterms ด้วย ก็จะพูดถึงนิติสัมพันธ์ระหว่างผู้ซื้อกับผู้ขาย (Incoterms ความตกลงระหว่างผู้ซื้อผู้ขาย)  -หัวใจของกฎหมายการรับขนของทางทะเล ก็คือ ความรับผิดของผู้ขนส่งเป็นหลัก ข้อสอบเก่า ๆ จะพูดถึงกรณีทรัพย์สินสูญหาย เสียหาย หรือส่งมอบชักช้า จะถามว่าผู้ขนส่งต้องรับผิดหรือไม่ เพียงใด  -ต้องรับผิดตามม.39 , เพียงใดตามม.58 , แต่ผู้ขนส่งอาจพิสูจน์ว่าไม่ต้องรับผิดก็ได้ ตามม.51-56 (ม.51 , 52) -ผู้ขนส่งต้องรับผิดเต็มจำนวนตามม.60 -ม.60(1) คำว่า "ละเลยหรือไม่เอาใจใส่" ศาลฎีกาตีความว่า เป็นการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง  2. ขอบเขตของการใช้พ.ร.บ.การรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 -ม.4 ขนส่งจากไทยไปต่างประเทศ หรือจากต่างประเทศมาป...

สรุปคำบรรยายเนติบัณฑิต 1/78 ภาคค่ำ กฎหมายการค้าระหว่างประเทศ (ครั้งที่ 7-8) อาจารย์กำชัย จงจักรพันธ์ วันเสาร์ที่ 28 มิถุนายน 2568 ********** 1. ใบตราส่ง คือ ใบรับของหรือใบรับสินค้า ความสำคัญจะมี 2 ประเด็นใหญ่ คือ  1.1) เรื่องปริมาณ จำนวน และน้ำหนักของสินค้า ถ้าระบุข้อความไว้แล้ว ก็เป็นไปตามนั้น เว้นแต่ผู้ขนส่งจะได้โต้แย้งโดยระบุไว้เป็นข้อสงวน ตามม.23 ถ้าไม่ระบุข้อสงวน ระหว่างผู้ขนส่งกับผู้ส่งของ ใบตราส่งก็จะเป็นพยานหลักฐานที่ผู้ส่งของไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ใด ๆ ผู้ขนส่งต้องนำสืบเอาเอง แต่ถ้าใบตราส่งอยู่ในมือของผู้รับตราส่งซึ่งเป็นบุคคลภายนอก ม.25 ให้สันนิษฐานไว้โดยเด็ดขาดว่าผู้ขนส่งไม่สามารถโต้แย้งข้อมูลที่ระบุปริมาณ จำนวน และน้ำหนักของสินค้าได้ 1.2) สภาพภายนอกของสินค้า โดยหลักกฎหมายสากล ถ้าเขียนว่าสินค้าเรียบร้อยดี หรือไม่เขียนข้อความว่าสินค้าแตกหัก ก็ต้องถือว่าสินค้านั้นเรียบร้อยดี ถ้าผู้ขนส่งไม่โต้แย้ง ไม่สงวนใด ๆ ไว้ ศาลก็จะถือว่าในใบตราส่งระบุสินค้าเรียบร้อยดี ผลทางกฎหมายระหว่างผู้ขนส่งกับผู้ส่งของและผู้รับตราส่ง ก็ต้องถือว่า สินค้านั้นเรียบร้อยดีทุกประการ หากพบว่าสินค้านั้น เสีย...